روز بزرگداشت عطار نیشابوری
25 فروردین روز بزرگداشت عطار نیشابوری در تقویم رسمی کشور به نام عطار نیشابوری نامگذاری شده است و همه ساله مراسم
بزرگداشت این شاعر و عارف نامی برگزار می شود.
فریدالدین ابوحامد محمد بن ابوبکر ابراهیم بن اسحق عطار کدکنی نیشابوری شاعر و عارف نام آور ایران در قرن ششم و آغاز قرن
هفتم است. ولادتش به سال 537 در کدکن از توابع نیشابور اتفاق افتاده است.از ابتدای کار او اطلاعی در دست نیست جز آنکه نوشته اند
پدر وی در شادیاخ نیشابور، عطار عظیم القدری بود و بعد از وفات او فریدالدین کار پدر را دنبال کرد و دکان عطاری (دارو فروشی) آراسته
داشت.
مسلما عطار در آغاز حیات و گویا تا مدتی از دوره ی تحقیق در مقامات عرفانی، شغل دارو فروشی خود را که لازمه ی آن داشتن اطلاعاتی
از طب نیز بوده حفظ کرده و در داروخانه سرگرم طبابت بوده است.
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
شیخ فریدالدین ابوحامد محمد معروف به عطار نیشابوری، متخلص به فرید، شاعر و نویسنده مشهور ایرانی قرن ۶ و ۷ هـ .ق درکدکن،
از توابع نیشابور، متولد شد. در باب تاریخ تولد و مرگ وی اطلاع دقیقی در دست نیست و روایات مختلفی ذکر شده است. تولد او را در
حدود ۵۱۲-۵۴۰ هـ .ق نوشته‌اند.
دکتر شفیعی کدکنی زندگی او را پر از ابهام، رمز و ایهام می‌داند و در مقدمه «مختارنامه» و به نقل از کتاب «شرح احوال عطار» تألیف
بدیع‌الزمان فروزانفرتولد او را ۵۴۰ هـ .ق ذکر می‌کند. پدر عطار، ابوبکر ابراهیم، پیشه عطاری داشت. عطار از آنجا که داروسازی را از شیخ
مجدالدین بغدادی فرا گرفت و به کار عطاری و درمان بیماران پرداخت، به عطار شهره شد.
او تحصیلات خود را در نیشابور فراگرفت و علوم زمانش را آموخت. آثار متنوع وی خود گواهی است که او در علوم و فنون ادبی،کلام،
نجوم، تفسیر آیات و احادیث و سایر علوم فقه تبحر داشته و در علم گیاه شناسی و پزشکی استاد بوده است. او ذوقی عرفانی و مسلکی
صوفی‌منشانه داشت.
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
هرچند در مورد گرایش او به عرفان داستان های گوناگونی در تذکرهها نقل شده است، ولی عطار در مقدمه «تذکره الاولیاء» علت گرایش
خود را به صوفیان و عارفان و پیروی از ایشان را، علاقه‌اش از دوران کودکی برمی‌شمرد و نقش ابوسعید ابوالخیر، عارف و شاعر ایرانی،
و بهره‌گیری از دانش وی را در این امر، مهم و مؤثر می‌داند.
او سفرهای متعددی کرد و عاقبت در زادگاهش اقامت گزید. برخی او را «شیخ الاولیاء» و برخی دیگر «سلیمان ثانى» خوانده‌اند. روزگار
پیری عطار مصادف با حمله خانمانسوز مغول به ایران بود. درباره نحوه وفات او مشهور است که در ۶۱۸هـ .ق در نیشابور به دست مغولان
کشته شد، اگرچه تاریخهاى متعددى براى وفاتش ذکر کردهاند که محل تردید است و لیکن حدود ۶۱۶-۶۳۷ هـ .ق ذکر شده است.
مزار عطار در نیشابور، نزدیک مزار خیام است که در قرن ۹ هـ .ق به همت امیر‌علیشیر نوایى تجدید بنا شد. عطار داراى آثار متعددى است
و تذکره نویسان روایات مختلفی در باب تعداد آن آورده‌اند و از ۴۵ تا ۱۹۰ کتاب را به او نسبت داده‌اند که از آن جمله می‌توان به مثنوی های
«اشترنامه»، «بلبل‌نامه»، «پندنامه»، «جواهرنامه»، «جوهرالذات»، «حیدرنامه»، «خسرونامه»، «سی‌فصل»، «شرح‌القلب»،
«گل و هرمز»، «لسان‌الغیب»، «مظهرالعجایب»، «نزهت‌الاحباب»، «هیلاج‌نامه»، «وصلت‌نامه»، «ولدنامه» و «اخوان‌الصفا» اشاره کرد.
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، عطارشناس معاصر، بر این عقیده است که بسیاری از این آثار از عطار نیستند و آثار مسلم وی عبارتند از:
«منطق‌الطیر»،«اسرار نامه»، «الهی نامه»، «مصیبت نامه»، «خسرونامه»، «تذکره الاولیاء»، «دیوان قصاید و غزلیات» و «رباعیات»
(مختار نامه) است.
درباره عطار چند کتاب مهم نوشته شده است که مهمترین آنها، «دریای جان» هلموت ریتر، «شرح احوال عطار» استاد فروزانفر،
«زبور پارسی» دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی و «درباره عطار» دکتر زرین‌کوب است.
عطار به واسطه خلق آثار متعدد، نمادی از فرهنگ والای ایرانی و اسلامی به شمار می رود و از جایگاه ویژه‌ای در تاریخ فرهنگ و ادب
ایران زمین برخوردار است. از این رو، ۲۵ فروردین ماه روز بزرگداشت وی نامیده شده است.
روز بزرگداشت عطار نیشابوری
مرکز آموزشهای هنری و سینمایی دارالفنون
هیچ دیدگاهی نوشته نشده است.